psychoterapia i podejście ericksonowskie

 

Różne szkoły psychoterapeutyczne i różne rodzaje  terapii różnią się między sobą celami czyli rodzajami oczekiwanych zmian potrzebnych do poprawy objawowej. Stąd też definicje psychoterapii bywają różne. Jedna z możliwych określa psychoterapię jako „świadome i zamierzone zastosowanie metod klinicznych i interpersonalnych zabiegów, pochodzących ze sprawdzonych twierdzeń nauk psychologicznych w celu towarzyszenia ludziom w modyfikacji ich zachowań, właściwości poznawczych, emocji lub innych charakterystyk na takie, które się wydają uczestnikom tego procesu pożądane” (Norcross).

W podejściu ericksonowskim istnieje kilka istotnych elementów, które decydują o jego wyjątkowości. Każdy człowiek traktowany jest niezwykle indywidualnie, przez co często terapia ta jest nazywana „terapią szytą na miarę” (co w praktyce oznacza dostosowanie strategii postępowania do specyfiki problemu). Każdy posiada też wystarczająco dużo zasobów do rozwiązania swoich problemów i życia w satysfakcjonujący sposób. Pojęcie zasobów jest dla terapii ericksonowskiej bardzo istotne. Uruchamianie mocnych stron tkwiących w ludziach i relacjach między nimi to jedno z głównych zadań  terapeuty ericksonowskiego. Ważna jest też orientacja na przyszłość, podkreślanie silnych stron klienta oraz – co ważne –dokonywanie zmian małymi krokami. Zmiana możliwa jest dzięki zaangażowaniu klienta w działanie w taki sposób, aby sformułował on pozytywny i realny do zrealizowania przez siebie cel.